W środę, 9 grudnia 2015 r., w gab. 304b SP 1 w Żarach odbyło się szóste spotkanie koła filmowego. Zaprezentowano film Życie jest piękne w reżyserii Roberta Benigniego. Na seans przybyło prawie trzydzieścioro uczniów.
Przed oraz po filmie poruszono trzy wątki – komedii, ojcostwa oraz filmów wojennych.
Życie jest piękne to komedia. Główna postać, Guido, to pozytywnie nastawiony do życia i ludzi optymista, który, zdaje się, został narodzony po to, by czynić wszystkich szczęśliwymi. Poznaje miłość swojego życia, Księżniczkę. Owocem ich związku jest syn Jozue. Niestety, Guido jest Żydem, wybucha II wojna światowa, pewnego dnia ojciec i syn znikają – trafiają do obozu. Nic śmiesznego, to prawda, jednak… Rodzic nie pozwala na to, by jego syna dotknęło okrucieństwo faszyzmu. Wmawia mu, że to tylko gra. Stawką jest czołg. Wszystko to z dużą dawką humoru. Najlepszym tego dowodem scena z niemieckim żołnierzem: tłumaczy on nowo przybyłym zasady, Guido zgłasza się do roli tłumacza. I tłumaczy, owszem, ale zasady gry. Syn słucha i zaczyna wierzyć, że to rzeczywiście gra, że trzeba się chować, jak każe ojciec, że trzeba siedzieć cicho, bo przecież można wygrać czołg.
Życie jest piękne to film o ojcostwie. Miłość ojca do syna jest tak wielka i widoczna, że nikt z widzów nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Guido nie jest zły, że ma dziecko, opieka nad nim nie jest dla niego udręką, nie marudzi, że chciałby trochę czasu wolnego. Cały pobyt w obozie to nieustanny wysiłek – jak to zrobić, żeby nas nie nakryli? Nie rozdzielili? Tym bardziej, że wszystkie dzieci zniknęły zaraz po przyjeździe. Bohater troszczy się o tego, który jest widzialnym znakiem jego miłości. Nawet w ostatniej scenie, kiedy ojciec rozumie, że to chyba się źle skończy, udaje, macha nogami i rękoma, a niemiecki żołnierz prowadzi go na egzekucję. Jedna z uczennic powiedziała po filmie, że poleci go swojemu tacie.
Życie jest piękne to film wojenny. Są żołnierze, czołgi, ciężarówki, broń, widoczne nawiązania do II wojny światowej, wkroczenie wojsk amerykańskich. To łagodniejsza wersja tego typu obrazów. Brak tu brutalnych scen walki żołnierzy na polach bitwy.
Film poruszył zebranych, już dawno nie było słychać takiej ciszy – uczniowie zamarli, gdy żołnierz strzelał do Guida.
Oby dzieci powróciły kiedyś do Życie jest piękne i chciały zmieniać rzeczywistość wokół siebie na wzór prostego człowieka, Guida, który kochał ludzi.
Przed oraz po filmie poruszono trzy wątki – komedii, ojcostwa oraz filmów wojennych.
Życie jest piękne to komedia. Główna postać, Guido, to pozytywnie nastawiony do życia i ludzi optymista, który, zdaje się, został narodzony po to, by czynić wszystkich szczęśliwymi. Poznaje miłość swojego życia, Księżniczkę. Owocem ich związku jest syn Jozue. Niestety, Guido jest Żydem, wybucha II wojna światowa, pewnego dnia ojciec i syn znikają – trafiają do obozu. Nic śmiesznego, to prawda, jednak… Rodzic nie pozwala na to, by jego syna dotknęło okrucieństwo faszyzmu. Wmawia mu, że to tylko gra. Stawką jest czołg. Wszystko to z dużą dawką humoru. Najlepszym tego dowodem scena z niemieckim żołnierzem: tłumaczy on nowo przybyłym zasady, Guido zgłasza się do roli tłumacza. I tłumaczy, owszem, ale zasady gry. Syn słucha i zaczyna wierzyć, że to rzeczywiście gra, że trzeba się chować, jak każe ojciec, że trzeba siedzieć cicho, bo przecież można wygrać czołg.
Życie jest piękne to film o ojcostwie. Miłość ojca do syna jest tak wielka i widoczna, że nikt z widzów nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Guido nie jest zły, że ma dziecko, opieka nad nim nie jest dla niego udręką, nie marudzi, że chciałby trochę czasu wolnego. Cały pobyt w obozie to nieustanny wysiłek – jak to zrobić, żeby nas nie nakryli? Nie rozdzielili? Tym bardziej, że wszystkie dzieci zniknęły zaraz po przyjeździe. Bohater troszczy się o tego, który jest widzialnym znakiem jego miłości. Nawet w ostatniej scenie, kiedy ojciec rozumie, że to chyba się źle skończy, udaje, macha nogami i rękoma, a niemiecki żołnierz prowadzi go na egzekucję. Jedna z uczennic powiedziała po filmie, że poleci go swojemu tacie.
Życie jest piękne to film wojenny. Są żołnierze, czołgi, ciężarówki, broń, widoczne nawiązania do II wojny światowej, wkroczenie wojsk amerykańskich. To łagodniejsza wersja tego typu obrazów. Brak tu brutalnych scen walki żołnierzy na polach bitwy.
Film poruszył zebranych, już dawno nie było słychać takiej ciszy – uczniowie zamarli, gdy żołnierz strzelał do Guida.
Oby dzieci powróciły kiedyś do Życie jest piękne i chciały zmieniać rzeczywistość wokół siebie na wzór prostego człowieka, Guida, który kochał ludzi.
Piotr Pałac
 |
fot. Piotr Pałac
